Historia

Kategoria: Szkoła Opublikowano: wtorek, 19, styczeń 2016

Zespół Szkół nr 1 - nagrody i wyróżnienia:

  • 1977 - odznaczony przez Ministra Oświaty i Wychowania Medalem Komisji Edukacji Narodowej.
  • 1985 - wyróżniony przez Wojewódzką Radą Narodową Odznaką Za Zasługi dla Województwa Bielskiego (wręczenie w trakcie uroczystości nadania imienia Prof. Tadeusza Kotarbińskiego).
  • 2005 - odznaczenie oznaką PCK II-stopnia, za działalność w zakresie honorowego krwiodawstwa ( wręczenie w trakcie uroczystości z okazji 20-lecia nadania szkole imienia Prof. Tadeusza Kotarbińskiego)

Historia szkoły - najważniejsze daty:

  • 01.02.1947r. - Powstaje Państwowa Szkoła Przemysłowa Nr 1, która mieści się przy Państwowych Zakładach Metalurgicznych w Andrychowie (obecnie Wytwórnia Silników Wysokoprężnych "Andoria") która była poprzedniczką dzisiejszej Zasadniczej Szkoły Zawodowej.
  • 01.09.1951r- Rozpoczęło działalność Technikum Mechaniczne dla Pracujących.
  • 01.09.1962r- Powołano do życia Technikum Mechaniczne.
  • 26.10.1969r- Ministerstwo Przemysłu Maszynowego tworzy Zespół Szkół Zawodowych,w skład którego weszły:
    • Zasadnicza Szkoła Zawodowa przy WSW,
    • Technikum Mechaniczne,
    • Technikum Mechaniczne dla Pracujących.
  • 01.02.1971r - Zaczyna istnieć Zaoczne Technikum Mechaniczne.
  • 01.09.1974r- Przez Ministerstwo Przemysłu Maszynowego została zmieniona nazwa szkoły na Zespół Szkół Technicznych MPM,a później na Zespół Szkół Technicznych Wytwórni Silników Wysokoprężnych
    w Andrychowie.
  • 01.09.1978r- Kuratorium Oświaty i Wychowania w Bielsku-Białej włącza w skład Zasadniczej Szkoły Zawodowej przy WSW Zasadniczą Szkołę Zawodową (dokształcającą) istniejąca dotychczas pod nazwą Zakładu Doskonalenia Zawodowego.
  • 29.03.1985r- Kuratorium Oświaty i Wychowania w Bielsku-Białej nadaje szkole imię Profesora Tadeusza Kotarbińskiego.
  • 01.09.1985r - Kuratorium Oświaty i Wychowania otwiera w ZST Zasadniczą Szkołę Zawodową dla Pracujących. Szkoła przyjęła zawodowe Kształcenia junaków Obrony Cywilnej OHP pracujących w WSW.
  • 01.09.1991r- Dyrektor w porozumieniu z Wojewódzkim Biurem Pracy i Kuratorium Oświaty powołuje Technikum Elektroniczne w ZST.
  • 01.09.1993r- Dyrektor w porozumieniu z Wojewódzkim Biurem Pracy i Kuratorium Oświaty zakłada w ZST Liceum Ekonomiczne.
  • 01.09.2002r- W związku ze zmianami w systemie oświaty Starostwo Powiatowe w Wadowicach przekształca szkołę w Zespół Szkół nr 1 im. prof. T. Kotarbińskiego
  • 01.09.2017 - Starostwo Powiatowe w Wadowicach przekształca szkołę w Centrum Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego

Początkowo szkoła mieściła się w Wytwórni Silników Wysokoprężnych, a następnie w oficynie budynku byłego Prezydium Rady Narodowej. W październiku 1960r. szkoła została przeniesiona do powstałego budynku Liceum Ogólnokształcącego. 26 października 1969r. oddano do użytku szkoły budynek przy ulicy Starowiejskiej. Koszty budowy sfinansowała w całości WSW. Warsztaty natomiast powstały w 1973r., a internat w 1978r. W 1986r. internat przestał istnieć, uczniów przeniesiono do Hotelu Zakładowego WSW. Obecnie w szkole uczy się młodzież z Andrychowa i okolic.

Starania o utworzenie w Andrychowie przemysłowej szkoły uzupełniającej - rozpoczęły władze miejskie w 1887 roku, które zostały uwieńczone sukcesem w 1910 roku. W tym bowiem roku zorganizowano naukę w szkole dla uczniów różnych zawodów rzemieślniczych. Do klasy wstępnej przyjęto 24 uczniów, a na kurs przemysłowy 50 uczniów. Program nauczania na kursie wstępnym obejmował naukę: religii, j. polskiego, pisania, rachunków i rysunków, zaś na kursie przemysłowym: religię, j. polski, geometrię, naukę o rzutach, rysunki, buchalterię, stylistykę i rachunki przemysłowe oraz wiadomości z ustaw przemysłowych. Zajęcia szkolne odbywały się w godzinach wieczorowych od 18 do 20, z wymiarem 8 do 10 godzin tygodniowo. W szkole uczyli: F. Zimnal (kierownik szkoły), ks. S. Kluska, F. Pachel, K. Kamski, J. Kłapa i J. Sowiński. W 1916 r. kierownikiem szkoły został F. Pachel.

W czasie I wojny światowej szkoła miała trudności z naborem, np. w roku szkolnym 1916/17 do szkoły uczęszczało tylko 46 uczniów. W tym właśnie czasie do szkoły chodził Stefan Kuźma, który tak wspominał ten okres w swoim życiu:

"Byłem uczniem ślusarskim, 3-letnią praktykę pobierałem u majstra Antoniego Jakucińskiego, warsztat mieścił się przy ulicy Szewskiej. Majster nie płacił mi żadnego wynagrodzenia, jedynie w 3 roku nauki dostawałem od majstra obiad, gdyż praca trwała cały dzień. Ojciec mój musiał za mnie opłacać kasę chorych. Do szkoły przemysłowej uczęszczałem 2 lata od poniedziałku do piątku, w godzinach od 18 do 20. W szkole brakowało wtedy nauczycieli, np. j. polskiego uczył ks. S. Kluska, zaś przedmiotów zawodowych F. Komendera. Uczniom nie stawiano większych wymagań jeżeli chodzi o naukę".

Ten stan organizacyjny szkoły utrzymał się po odzyskaniu niepodległości przez Polskę aż do 1924 roku, kiedy to zmieniono jej nazwę na szkołę zawodową dokształcającą z 3 letnim okresem nauczania.

W 1930 roku przyjęła nazwę: Publiczna Szkoła Dokształcająca Zawodowa w Andrychowie. Z dniem l września 1932 r. kierownikiem szkoły został J. Nowakowski, który pełnił tę funkcję z przerwą w okresie okupacji do 1952 r. Plan nauczania obejmował: j. polski, rysunek zawodowy, naukę o Polsce i świecie współczesnym, geografię gospodarczą, kalkulację i rachunkowość zawodową, korespondencję zawodową, PW i religię. W szkole uczyli wówczas oprócz kierownika: W. Puchała, S. Majkut, J. Niemiec, S. Lenartowicz, F. Komendera, A. Bizon, F. Karkoszka, F. Płaskura, i ks. S. Buchała.

W miarę stopniowej poprawy sytuacji gospodarczej w mieście następował rozwój szkoły zawodowej, np. w roku szkolnym 1933/34 - szkoła liczyła 130 uczniów, zaś w 1938/39 już - 271. Modernizacja fabryki Br. Czeczowiczka rozpoczęta w 1937 r. stworzyła warunki do zorganizowania przy istniejącej szkole zawodowej jednego oddziału tkackiego w liczbie 50 uczniów. W następnym roku szkolnym przyjęto już 69 dziewcząt i 17 chłopców. Fabryce chodziło bowiem o szkolenie dobrych fachowców. Nauka w szkole odbywała się w godzinach wieczorowych. Szkoła zawodowa nie była jednak samodzielną jednostką organizacyjną, tylko istniała przy szkole podstawowej. Cierpiała więc na duże trudności lokalowe, brak pomocy naukowych i podręczników. Kadra nauczycielska rekrutowała się głównie spośród nauczycieli szkoły podstawowej. Poważnym mankamentem był również stosunkowo dosyć duży odpad i odsiew sięgający około 27% .

Wybuch II wojny światowej przerwał działalność szkoły. Dokumenty szkolne przechował i zabezpieczył kierownik szkoły Pan Józef Nowakowski. Rewolucja naukowo-techniczna nie ominęła po II wojnie światowej również Andrychowa. Powstał nowy zakład pod nazwą Państwowe Zakłady Metalurgiczne. Rozwój zakładu nie mógł się odbywać bez zaplecza kadrowego. Dążono więc do zorganizowania szkoły zawodowej przy zakładzie. Pomysł ten został wprowadzony w życie, bowiem Departament Kadr i Szkolenia Zawodowego przy Ministerstwie Przemysłu i Handlu dekretem z dnia 10 lipca 1947 roku powołał 3-letnią Szkołę Przemysłową Państwowych Zakładów Metalurgicznych w Andrychowie (z ważnością od 1 lutego 1947 roku). Była to szkoła dla młodzieży pracującej. Zorganizowano wtedy: 2 oddziały kl. I i I oddział kl. II. Do kl. I przyjęto z wolnego naboru 54 uczniów, natomiast w kl. II znaleźli się uczniowie, którzy uczęszczali już do szkoły zawodowej na tzw. Palestynie (24). Szkole przydzielono w budynku fabrycznym 2 sale wykładowe i skromne pomieszczenie na sekretariat. Nauka teoretyczna odbywała się przez 3 dni w tygodniu w godzinach popołudniowych, natomiast zajęcia praktyczne w wydzielonym warsztacie szkolnym. Program nauczania obejmował: matematykę, język polski, historię, geografię, fizykę z maszynoznawstwem, chemię z materiałoznawstwem, rysunek zawodowy, wf, (łącznie 17 godzin, zaś w kl. II - 19 godzin). Funkcję dyrektora szkoły pełnił mgr inż. Roman Błocki, oprócz niego pierwszymi nauczycielami szkoły byli: B. Zaremba, A. Wiktor, A. Mizera, J. Koczur, T. Wolf, J. Niemiec, E. Mrowiec i J. Nowakowski. Wyposażenie szkoły w sprzęt w postaci ławek, stołów, biurek, tablic, szaf - wykonał zakład pracy. Szkoła szkoliła ślusarzy, tokarzy i elektromonterów. W związku z rezygnacją ze stanowiska dyrektora szkoły przez R. Błockiego, z dniem 1 kwietnia 1951 roku funkcję tę objął dr Adam Wiktor. W sierpniu tego roku do szkoły przyszedł pierwszy nauczyciel stały, nauczający fizyki i matematyki. Na skutek reorganizacji szkolnictwa zawodowego w Polsce szkoły zawodowe przeszły pod nadzór CUSZ-u, a szczeblu wojewódzkim Dyrekcji Okręgowej Szkolnictwa Zawodowego. W następnym roku szkolnym andrychowskie szkoły zawodowe zostały połączone w jeden organizm (pod kierownictwem dr Adama Wiktora) i zlokalizowane w oficynie Magistratu, gdzie uzyskały pomieszczenie na 4 sale wykładowe, bibliotekę i sekretariat. Prócz tego szkoła miała własne warsztaty i szkoliła młodzież w zawodach: tokarz, ślusarz i stolarz. Warsztaty produkowały: stolarkę budowlaną, pompy hydroforowe i kotłowe, które wysyłano na eksport. Była szkołą dla młodzieży nie pracującej. Nosiła nazwę Zasadniczej Szkoły Metalowo-Budowlanej, z 2-letnim cyklem nauczania.

Dnia 15 lipca 1957 roku została przekształcona na Zasadniczą Szkołę Zawodową z 3-letnim programem nauczania. W 1960 roku została przeniesiona do nowego budynku byłego Liceum Ogólnokształcącego, gdzie przebywała do likwidacji łącznie z internatem tj. do 31 sierpnia 1969 roku. Spośród uczącej kadry na wyróżnienie zasłużyli: mgr S. Adamczyk, mgr B. Górak, Cz. Chmiel, W. Wenzel, Br. Sordyl, S. Gałuszka, A. Stuglik, F. Walusiak i mgr inż. Z. Gieruszczak i inni, zaś z personelu administracyjnego: Irena Polak, Zofia Grabysz i Maria Kołaczyk.

Po dłuższej przerwie w szkole pojawiła się znowu młodzież pracująca, dla której w 1959/60 zorganizowano Zasadniczą Szkołę Zawodową dla Pracujących. Z każdym rokiem liczba tej młodzieży systematycznie wzrastała (od 35 do 441).

Z inicjatywy dr Adama Wiktora pojawiło się w mieście średnie szkolnictwo zawodowe, i tak: Technikum Mechaniczne dla Pracujących o spec. Budowa silników spalinowych, szkołę ukończyło 46 osób (1951-1955, przy WSW); Technikum Mechaniczne dla Pracujących (resort oświaty) spec. Budowa obrabiarek, ukończyło 46 absolwentów (1957-1960); Szkoła Mistrzów przy WSW (szkoła resortowa) o spec. Obróbka skrawaniem, 32 absolwentów (1959-1962); 1 roczne Technikum dla Pracujących (szkoła resortowa) o spec. obróbka skrawaniem, 26 absolwentów (1962-1963); Trzyletnie Technikum dla Pracujących WSW w Andrychowie, spec. obróbka skrawaniem, 185 absolwentów (1961-1969).

W 1962 roku powstaje młodzieżowe Technikum Mechaniczne. W latach 1967-69 powstał nowy budynek szkoły (obecna siedziba). Został on oddany do użytku 26 października 1969 roku. Dekretem Ministerstwa Przemysłu Maszynowego z dnia 10 września 1969 roku Technikum Mechaniczne i Zasadnicza Szkoła Zawodowa przeszły pod nadzór resortu. Powołany został Zespół Szkół Zawodowych MPM w Andrychowie w składzie: Technikum Mechaniczne MPM, Technikum Mechaniczne dla pracujących WSW i Zasadnicza Szkoła Zawodowa dla pracujących WSW w Andrychowie.

W roku 1974 szkoła zmienia swą nazwę na Zespół Szkół Technicznych. W 1973 roku powstały warsztaty szkolne. Gdy pojawiło się zapotrzebowanie młodzieży pracującej na kształcenie zaoczne, przy zespole Szkół Technicznych uruchomiono w 1971 roku Zaoczne Technikum Mechaniczne. Natomiast 1978 roku do ZST została przyłączona - równolegle działająca przy LO - Zasadnicza Szkoła Zawodowa Dokształcająca. Bardzo duże oczekiwania i zapotrzebowanie kadrowe "Andorii" powoduje pilne otwarcie w 1985 roku Zasadniczej Szkoły Zawodowej dla Pracujących, przeznaczonej dla junaków Obrony Cywilnej OHP pracujących w WSW.

Przemiany ustrojowe, jakie zaszły w latach 1989-90 szczególnie w gospodarce, wyraźnie zachwiały normalną spokojną pracę w ZST. Najbardziej odczuwalna była rezygnacja "Andorii" i Ministerstwa Przemysłu Maszynowego z finansowania szkoły. Pozostały tylko fundusze kuratoryjne często niewystarczające. Dodatkową trudność stanowiła konieczność przyjmowania zwalnianych z różnych zakładów pracowników młodocianych na zajęcia praktyczne do szkolnych warsztatów, aby mogli kontynuować naukę. Te kłopoty, jak również nadchodzący wyż demograficzny na poziomie wieku szkoły średniej, a także malejące zainteresowanie młodzieży tradycyjnymi (dla ZST) kierunkami kształcenia - postawiły przed kierownictwem szkoły nowe zadania. Oto w roku 1991 zostały uruchomione warsztaty szkolne dla elektromechaników, w 1991 roku otwarto Technikum Elektroniczne, a w 1993 roku - Liceum Ekonomiczne. Zespół Szkół Technicznych zmienił zatem zupełnie i poszerzył znacznie swoją strukturę i kierunki kształcenia. Grono pedagogiczne zmieniło też strukturę specjalnościową; w latach 1990-1997 przyjęto 37 nowych nauczycieli przedmiotów teoretycznych teoretycznych praktycznej nauki zawodu - zaspakajając potrzeby nowych kierunków kształcenia. Urządzono ponadto nowe pracownie: elektroniczną do zajęć praktycznych, elektroniczną do ćwiczeń laboratoryjnych, maszynopisania oraz informatyczną; rozwinięto przy tym infrastrukturę do zajęć z wychowania fizycznego, organizując salę do ćwiczeń gimnastycznych oraz siłownię. Zmienił się model funkcjonowania warsztatów szkolnych. Z wydziału szkoleniowego - finansowanego z zewnątrz - stały się zakładem wchodzącym w skład struktury ZST - samofinansującym się i prowadzącym proces szkolenia pod nazwą Gospodarstwa Pomocniczego. Duży wysiłek kierownictwa szkoły i wielu nauczycieli w latach 1991-1997 sprawił, że ZST stał się szkołą nowoczesną, kształcącą młodzież w pożądanych dla nowej gospodarki kierunkach. Do czerwca 2003 roku, część pomieszczeń szkolnych (biblioteka, warsztaty elektryczne i elektroniczne oraz gabinet pielęgniarki szkolnej) znajdowało się w pomieszczeniach byłego internatu szkolnego. Gabinet pielęgniarki został przeniesiony z powrotem do budynku szkoły, natomiast biblioteka i warsztaty elektryczne i elektroniczne do budynku warsztatów szkolnych. Szkoła przystosowuje się ustawicznie do potrzeb środowiskowych oraz zapotrzebowań i aspiracji młodzieży. Rada Pedagogiczna i Kierownictwo szkoły, zawsze rozumiały służebną rolę szkoły. Kierunki kształcenia i specjalności wynikały i będą wynikać z zapotrzebowania środowiska i młodzieży.

Reforma systemu oświaty (powstanie gimnazjów), stała się dla ZST kolejnym wyzwaniem. Szkoła dostosowała się do zapotrzebowań młodzieży i środowiska. Powstało wiele nowych kierunków kształcenia. Od roku szkolnego 2002/2003 zmieniła po raz kolejny swoją nazwę. Obecnie funkcjonuje jako Zespół Szkół nr 1 im. Prof. Tadeusza Kotarbińskiego Andrychowie.

Wyróżnienia i odznaczenia:Zespół Szkół Technicznych został odznaczony w 1977 roku przez Ministra Oświaty i Wychowania Medalem Komisji Edukacji Narodowej. Podczas nadania imienia prof. Tadeusza Kotarbińskiego Wojewódzka Rada Narodowa wyróżniła szkołę odznaką Za Zasługi dla Województwa Bielskiego.

Dyrektorzy szkoły:
- dr inż. Roman Błocki (1947 - 1951)
- dr Adam Wiktor (1951 - 1969)
- inż. Kazimierz Jasiński (1969 - 1972)
- mgr Eugeniusz Ryłko (1972 - 1991)
- inż. Tadeusz Tomiak (1991 - 1997)
- inż. Józef Srebrny (1997 - 2002)

Miejsca naszych praktyk

Nasze profile

Wspierają Nas